Funny stuff
- asking ECT to do a terminal check on a missing container (after 25 years)
- The loving husband……….!
Please let us have your “funny” experiences by means of leaving a comment !!!!!!
May 27, 2007
8 Comments »
RSS feed for comments on this post.
Patty en ik zaten achterin aan onze bureau’s te typen toen Alan Hicks uit zijn kantoor kwam. Zijn secretaresse Irene was er die dag niet dus liep hij naar Patty’s bureau. “Patty, can you call me a cab?” vroeg hij. Patty: “Certainly Alan. You’re a cab.” En ging onverstoorbaar door met typen. Waarop Alan verbijsterd terugkeerde naar zijn kamer…
Comment by Diana Bloemendal-Boshuizen — June 12, 2007 @ 11:27 am
Sorry this one is in Dutch only;
Ik moest voor de personeelsvereniging bij Rupe Hickler zijn. Toen ik zijn kamer binnen kwam zei hij; ” Hi Erroll, nice pens!!!” (zo verstond ik het), waarop ik met een hoogst verbaasde stem, ” sorry ???” riep en met onbegrip naar mijn toen nog strakke buik keek.
En toen zag ik het ik had een ruitjesbroek aan……
Comment by Erroll — June 12, 2007 @ 9:26 pm
Ik denk als alle anekdotes worden gebundeld en worden verkocht aan Joop van de Ende, dat de reunie aan de andere kant van de wereld in een warm land gehouden kan worden voor een week.
Maar aangezien de meeste anekdotes gaan ten koste van iemand die we allemaal kennen zal ik er enige tientallen maar voor me houden. Het slachtoffer leest mee. al is het mooiste vermaaak dan leedvermaak.
Arie Herwig (een keer op een telex aangesproken door een Duitser als Herr Big (Klaus Tetzner?)) ging op vakantie met Tashi naar Tibet. Tashi vol verhalen dat Arie moest uitkijken voor dit en voor dat en dat niet eten en zus niet doen, want Arie had een ander gestel dan een Tibettaan.
Daar aangekomen ging Tashi de tweede dag gestrekt en kwam de volgende weken niet verticaal te staan en was spoorloos. Op een vreemde telex na. Waar de karakters in willekeurige volgorde stonden. Arie reisde zonder mankeren heel Tibet door, werd ontzet met een helicopter omdat er een aardverschuiving was, en kwam keurig op tijd weer op de zaak.
dan was voor ons natuurlijk een reden om uit te pluizen hoe dat nou in vredesnaam kon. In de kantine na een gesprek met de kantinebaas vonden we de oplossing al snel. Tashi at elke avond thuis en Arie vanwege de backup’s in de kantine een of andere obscure Van Hecke hap. We schepte nassi op en gaven de kantinebaas de complimenten dat Arie zo goed geprepareerd was door het kantine eten. Toen die baas een pot Atjat Tjampoer pakte en vroeg of we er ook zuur bij wilde, antwoorde ik dat we dat later vanzelf wel zouden krijgen. Ondanks pogingen van mij is het tussen die man en mij nooit meer wat geworden. Hij staarde me meestal vanuit zijn kantoortje tegen de deurpost geleund wel altijd na.
Comment by Hans van Driel — June 13, 2007 @ 1:11 pm
Het was weer zo’n normale vrijdag op de Delta Terminal. Zo’n vrijdag waar je naar uitkijkt (nog steeds hoor……!).
Jan Buskop kwam zoals gebruikelijk weer eieren brengen en bijna iederen nam een blaadje - 30 stuks - met bloed en veren aan de goddelijke vruchten.
Na het werk reed ik met Franz Blom mee via de binnendoor route (via Brielle) naar Hellevoetsluis. Voor ons reden Jan Stubbe en Rien Kleibeuker beiden in hun eigen auto. Het was prachtig weer dus hadden we de ramen wijd open staan en hing het armpje eruit…..
Ik weet niet meer precies wie er begon maar een van ons kwam op het idee om een EI naar de ander te gooien onder het rijden. Grote hilariteit alom. Een spontane ingeving van het vrijdagmiddaggevoel…..
Voordat we het wisten vlogen de eieren in grote getallen vanuit de ene auto richting de andere en dat terwijl we rustig al remmend en accelererend (je moest natuurlijk die dingen proberen te ontwijken) door Brielle reden. Je had de gezichten van de mensen om ons heen moeten zien die rustig hun hondje uitlieten of hun kinderen ophaalden bij school. 3 dwazen scheurend door Brielle die elkaar continu met eieren bekogelden. Aangekomen in H’sluis waren er 90 eieren door heen gegaan en zagen de auto’s er niet meer uit. Droge traanbuizen en kramp in de buik van het lachen was wat we er met zijn vieren aan over hielden………….. Buskop’s eieren waren WERELDS - ook als je ze niet op at!!!!
Comment by Rob Philipsen — June 21, 2007 @ 3:46 pm
TFL was gekanabaliseerd door P&O en Systems hing ongeveer hetzelfde boven het hoofd. P&O zou het computerwerk overnemen dus ik zag de bui hangen. Omdat ik grote delen van RSCS had herschreven omdat er een nieuw Release kwam (version 2.1 dacht ik (in het prachtige Assembler, wat alleen wordt gebruikt in de catacomben van het Mainframe, maar geen programmeertaal is krachtiger omdat je op machineniveau werkt)) wist ik aardig de weg in RSCS.
RSCS was zeg maar het Internet. Alle mails en die ellelange listings (vooral van Budget, Pricing en Marketing) gingen allemaal via RSCS. Ook de printers waren er op aangesloten. Laat ik zeggen dat we al snel wisten dat ene meneer Moore uit TNT Birmingham zonder toestemming van Sidney een knoepert van een mainframe had gekocht. En aangezien alle Mailerberichten van Amerika om het even waar naar toe gingen via Rotterdam werden gererouted, was het duidelijk dat er wat te gebeuren stond. Rotterdam zou op korte termijn (een jaar of zo) gesloten worden. Alleen werd dat natuurlijk niet gezegd.
Ik stel voorop dat ik geen Hacker ben, ik was de systeem programmeur. Die kan niet hacken in zijn eigen systeem. Ook niet in de aangesloten computers in andere werelddelen. Genoeg daarover. Wayne was accoord gegaan dat Systems in Facility Management ging. Al het personeel en apparatuur en software ging over in een ander bedrijf. Net zoiets als in een kantoor de kantine compleet uitbesteden. Vooral de handjes en het ijzer en de kookboeken.
In dat licht moet je de verhalen zien die ik hier neer zet. We waren verlaten van God en Vaderland en dobberde ergens op de grote oceaan. Maar ik neem aan dat meerdere mensen hier dat gevoel wel kennen die naar de Blaak verhuisde. Je tijd uitzitten tot Joost weet wanneer. Ik heb nooit meer in een bedrijf gewerkt zoals TNT Rotterdam. Het valt ook niet te beschrijven. ik kom uit een mannenmaatschappij van machinisten van Smit en Weismuller die bij de Shell werkten. Dat zijn geen watjes die op hun bek zijn gevallen. Maar bij een brand of explosie wist je wel wat je aan ze had. Dat gevoel had ik bij TNT Rotterdam ook. Bijna alles kon. Als ene Fred Nogwat van Marine USA de planning zo had gemaakt dat alle schepen op de Atlantic waren of in Rotterdam met de Kerst, dan was er altijd iemand van Systems om de Computer te babysitten. Ik herinner mij veel mensen op die dagen zoals Frans Jol en Rinus Kleibonker. Zonder andere mensen tekort te doen door ze niet te noemen.
Comment by Hans van Driel — June 21, 2007 @ 6:59 pm
Omdat Systems in Facility Management was, dus een andere eigenaar had in plaats van TNT, werden we overspoeld door ’stagelopers’ van ons eigen bedrijf. Volgens mij waren we een soort van afvoerputje geworden, zo van kijk maar wat je er mee doe. Wat dat betreft hebben we de nodige kommedianten zien voorbij komen. Los van de Bertus Plakhand die we zelf verzonnen hadden en erg geinteresseerd was in Mailer. Waar Joke Timmerman gelijk een bok die op de haverkist zat, het nodige zweet op haar bovenlip van moet hebben gehad.
Er was een kerel bij die erg weinig begreep van VM/SP maar wel erg geinteresseerd was in welke auto wij reden. Want bij dat bedrijf waar we werkten had iedereen een leaseauto. Hij kwam een keertje bij me en begon te vragen wat voor een soort auto ik reed. Rob Philipsen was er bij (onze geheime Systems medewerker, stond niet op de loonlijst, maar was er vaak)
Ik vroeg die vent waarom is dat zo belangrijk? Want bij Microlife was dat een hot item. daar was ik wel achter gekomen. Officieel was ik interim manager en die reden in de een of andere Audi 80. Maar ik was ingeschaald in een paar klasses hoger. Ik reed in een Citroën CX turbo diesel. Dus ik was wat voorzichtig.
Ik loop naar het raam en ik zie een Lada Super staan. Rob en ik gaan die kerel de voordelen van een Lada uitleggen. Ruienwissers op de koplampen. Petroleum verwarming van het motorblok en dus een snelle koude start. Mercedes sluiting op de deuren en meer wat mij niet meer te binnen schiet.
Einde shift rond half drie neemt die kerel afscheid van ons, we zeggen nog neem die Lada eens van dichtbij in je op en je zult versteld staan. En we kijken naar buiten. En jawel, het ging allemaal volgens plan. Hij loopt om die Lada heen. Die Operator van ons bedrijf loopt langs die Lada, trekt aan die koplamp ruitenwissertjes, trekt aan de koplampen of die niet met elastiekjes vast zou zitten, trekt aan de antenne, schopt eens tegen de wielen. En de eigenaar van die Limited Edition Lada zag dat ook. Waarschijnlijk gebeld door Botenplanning (waar ook ene Tineke werkte) Dus die rende naar buiten om verhaal te halen. We konden de discussie niet volgen. Maar gelukkig was de verwarmingsunit erg breed en konden we daar met onze borstkas op liggend uithijgen en naar buiten kijken naar de driftige pantomine die zich op straat afspeelde. Bij het naar huis gaan konden we weer tevreden zeggen, Ja het was weer een echte daagje TNT.
Comment by Hans van Driel — June 22, 2007 @ 11:44 am
Kerst 1980 !! Mijn eerste kerst bij TFL. Ik, net 20 jaar oud en best nog wel een beetje bleu, werd overstolpen met kado’s van diverse vervoerders…….! Ik weet het nog heel goed : kwam met mijn eerste doos (fors formaat) thuis en zei tegen mijn toenmalige vriendin (later vrouw en weer later ex-vrouw) : “Kijk eens wat ik vandaag gehad heb ?” Waarop zij reageerde: “Leuk, leg de doos maar onder de kerstboom!”. Na een paar dagen ging dat niet meer en konden we bijna een kleine VIVO winkel beginnen van de ontvangen kerstgeschenken……… (Naar ik later heb gehoord is Karin Westdijk er ook een begonnen van al die dozen….)
Een jaar later was het nieuwtje en de verrassing eraf en wist je ongeveer wat je kon verwachten. Voor sommige collegae was dat echter niet genoeg. Die wilden denk ik een soort AH filiaal beginnen. Tijd dus om ze op stang te jagen.
Ik weet na 25 jaar niet meer met wie, maar wel wat we deden. Wij met de man 2 lege dozen op onze schouders al hardop pratend (en klagend dat het dit jaar wel overdreven veel was wat we kregen) door de gang lopen van een bepaalde afdeling waarvan wij wisten dat daar iemand zat die “gek” was op dit soort kado’s.
Ik zie nog zijn gezicht voor me als we al hardop pratend liepen te klagen dat dit “echt niet normaal meer was….”. Wij gingen aan het eind van de gang over de brandtrap naar een verdieping hoger en liepen aan de andere kant weer naar beneden om dezelfde route normaals te doen - wederom met dezelfde lege dozen…
Hij, want het was een mannelijke collega, werd helemaal kriegel toen hij ons wederom voorbij zag komen met weer 2 dozen en ons hoorde uiten dat dit toch echt niet normaal was …….!!!
Ik vergeet nooit meer die zenuwachtige blik alsof hij geheel overgeslagen werd (wat overigens absoluut niet het geval was).
De jaren erna heb ik steeds maar 1 doos mee naar huis genomen en de overige verdeeld over de collegae waarvan ik wist dat zij niets kregen omdat zij geen commerciele contacten hadden (bv. Boekhouding)
Comment by Rob Philipsen — June 23, 2007 @ 4:18 am
Mark Machuk was de programmer voor Equipment. Mark was een echte hipshooter. Als Jan van de Ende of Otto van der Laan iets vroeg aan Mark in Rotterdam, dan knipperde ze met hun ogen en het programma was er. Hij schoot een programma op schijf zonder zijn PL/1 gun te trekken. Gewoon van uit het holster.
Er moest een keer een locatie omgezet worden in Realtime. de database waar de container moves, status en vorige status in stond. DE was Dischard Empty, Demurrage etc, etc. Veel stond er in die Card. En elke container had er een. Nu moest er een plaats fonetisch uitgesproken als Lijksoes omgezet worden naar iets anders want er was nog een soort Lijksoes, één in Portugal en de andere ergens anders. s’ Middags zegt Mark tegen mij, we gaan dat programmaatje even schrijven. Ga zitten. Mark in zijn typische houding van met de rechterbeen hippen op de bal van de voet en die begint als een waanzinnige het programma te typen. Nou interesseerde PL/1 mij niet zoveel als systeem programmeur, maar als hij gezelschap wilde, dan ging ik er wel even bij zitten. We discuseren wat en na een uur was het programma klaar. Dat zouden we samen midden in de nacht afstarten zodat de gebruiker er het minste hinder van had, want Realtime moest down zijn om dat te kunnen doen. (later schreef Eric Tichelaar (wij noemde hem Tiggelbeest omdat hij in zo’n hoerensloep reed een sneaky programma waardoor Realtime op kon blijven, iets met Move of import/export)) Als skelet gebuikte we Eqfix. Een soort gootsteenontstopper maar dan voor de container status. In één run veranderde je de container status van Discharged in LHV naar om het even wat. BHV bijvoorbeeld.
Omdat we geen zin hadden om elkaar in de ogen te kijken tot ver na middernacht, gingen we eten in de Pijp in de Gouvernestraat. Met meer mensen van Systems en volgens mij ook Frits Smit en meer anderen. Ik herinner mij een luidruchtige Gerard Coxs en een Joke Bruiswater die er ook waren. Mark had een goede bui, strooide met zijn expense accounts over de tafel, ik kon Brian wat oppiepen over Ronald Reagan, dat was vaste prik, want ondanks dat al die boys Democrats waren, was die Republikein wel hun President, al hadden ze hem dan wel niet gekozen. Vermeegen en die andere was ook altijd leuk met hun PopiJopie satire. En Philip verzamelde die expenses van Mark weer om ze later weer aan Mark te geven als die nuchter was. Ver na middernacht namen we een taxi en gingen naar ECT2 terug.
Mark vroeg mij Realtime af te sluiten en nam een bak koffie. Na een kwartier vroeg hij of we konden beginnen. Nee zei ik, ik wil eerst een backup draaien van Realtime. Pfff zei Mark, waste of time. Simple program. We hadden toen nog IBM 3410 tapeunits met van die rare amsterdamse plastic deurtjes boven de tapereel, die trouwens ook plat lagen. En dat duurde wel even een backup maken. De reels draaide een paar graden en stopte dan weer een paar seconden en draaide dan weer even een graad of 45. Zware data noemde ik dat. Na een uurtje stond alle data op tape. De tape spoelde terug en ik zei tegen Mark Okay, go your gang. Mark starte zijn programma af en eerlijk gezegd ging het programma als een warm mes door zachte boter. Het was klaar voor we er erg in hadden. Nou dat was dan meegenomen zeiden we nog. Realtime opbrengen en even checken of de containers nu goed stonden. De test containers die we opgekregen hadden stonden inderdaad op Lijksoes. Bij nog een test, Mark had iets van TFL200200 en nog wat als zijn testcontainer, stond die ook op Lijksoes. Kortom alle TFL containers stonden op Lijksoes. Geen container in ROT of BHV meer te bekennen. Ze waren een soort Bijbelse uittocht begonnen naar Portugal.
De alcoholroes was gelijk weg. een soort gelijk weer nuchter. We hebben het programma voor ons op het scherm gezet en er nog eens naar gekeken wat we nu eigenlijk hadden gebrouwen. We zagen de fout en hebben die veranderd. Realtime met de backuptape weer teruggezet tot de status van na middernacht, omdat er in de avond ook aardig wat input werd gedaan door TFL en de Agenten wilde ik niet de 1800 uur backup gebruiken. Omdat dan alle veranderingen van die avond in Cyberspace zouden zijn verdwenen. En dat is knap lullig voor de mensen die hebben gewerkt. Het gefixte programma weer afgestart en na controle klopte het. Kuba Sliwinsky noemde alcohol een bugspray. Misschien had hij wel gelijk. Ik heb Mark naar de Companyflat gebracht en ben naar huis gereden. Waarschijnlijk toen wij het parkeerterein afreden, reed Rosalie het parkeerterein aan de andere kant op. Als vroege vogel. O ja Mark mompelde de hele weg naar de flat ‘Can’t have enough Back ups’. Inderdaad Mark, dat zou ik ook moeten doen voor mijn eigen pc’s. Die uitspraak waar maken.
Comment by Hans van Driel — June 25, 2007 @ 5:27 pm